A propos tego, co się zmieniło- że poszło w tym kierunku w którym nie chciałem, i zegar tylko odlicza dni do rozstania. Niby to tylko trzysta kilometrów, niby na parę dni w tygodniu. Ale kiedy ma się kogoś codziennie obok to tych kilka dni urasta do wieczności.

I nie, żebym się czegoś obawiał, bo to nic z tych rzeczy. Tak naprawdę niewiele mnie ruszyło, dopóki tam nie pojechałem i nie uzmysłowiłem sobie co to dla nas oznacza. Ironią jest, że wszystko od początku próbowało nas powstrzymać- od innego pociągu, po zgubione dokumenty. Czy nie jest to jakaś "nadprzyrodzona" interwencja?

Nie dajmy się zwariować. Chodzi tylko o to, aby od początku tego wariactwa rzucić się w wir pracy, tak by jak najmniej tych pięć dni bolało i robić wszystko, by mieć weekendy dla siebie. I cały czas mam w głowie tekst, że przez szacunek dla tego, co udało mi się zrobić w tak krótkim czasie powinienem jeszcze raz spróbować zdawać. Nie wiem- czy uciekła mi motywacja, czy to kwestia wakacyjnego lenistwa.

Na koniec dnia anegdotka, że człowiek za pierwszym razem nie uczy się na błędach, kiedy jest zbyt miły i interesowny. Potem krew go zalewa, kiedy słyszy jakieś wyrzuty. Po prostu ręce opadają.

Dziś wybucha we mnie wszystko po kolei. Jestem zły, dlatego że mi przykro, dlatego że jestem bezsilny.

Nie umiem tchnąć w nią nadziei, nie umiem oddać nawet kawałka siebie, żeby jej pomóc. W tak prozaicznej i małej rzeczy, która może rzutować już na całe nasze życie. Przez to teraz tkwię w swojej głowie, mając różne projekcje przed oczami. W taki wieczór jak ten moja bujna wyobraźnia jest tylko przekleństwem. Są takie rzeczy, które nawet widziane w duszy bolą jak cholera. Same najgorsze, które tylko mnie rozwalają..

I wiem, że teksty które piszę wieją grozą. Że nagle zmienił się mój nastrój. Z radości w obawę, w złość i smutek. 

Nie wiem, pierdolę. 

Niczego tak bardzo nie pragnę jak tego.

Jestem tak szczęśliwy, a w świecie idealnym najłatwiej zjebać coś samym sobą. 

Coś was dręczy, mówicie o tym, ale nikt tak naprawdę tego nie rozumie, nie może uspokoić i wyjaśnić, że niepotrzebnie to wszystko.

Odkryłem, że tak się właśnie czuję. Że mówię, ale nie jestem rozumiany. Mam jakąś straszną depresję. Czuję się wręcz tak od środka wypalony. 

Widziałem taki schemat- nadmiar stresu -> alkohol -> problemy z wstawaniem/ ból głowy -> depresja -> prozac

Tyle, że ani nie piję, ani alternatywnie nie łykam tabletek na sen. Po prostu staję się nie do wytrzymania nawet dla samego siebie. Nie mam kompletnie cierpliwości, ani motywacji. 

Po prostu chciałbym mieć opcję: rozłącz się z systemu, albo wciśnij pauzę. 

Mam nadzieję, że niczego nie zjebię ze względu na swój humor. W życiu nie zachowywałem się jak przysłowiowy książę.  

coś blokuje ostatnio moje ośrodki radości.

jestem wykończony.

i za dużo myślę zdecydowanie.

za dużo o zbyt wielu sprawach..

Odpychanie rzeczywistości pod kątem tej, która może już w niedalekiej przyszłości rozwinąć się na tę jak najgorszą jest na razie dobrym rozwiązaniem. Bardzo szybko może się jednak okazać, że obudzę się w nowej. I będę się musiał w niej oswoić. Bo nie powiem nie, nie zrobię nic, żeby stanąć temu na drodze. To nie na tym polega. Ale wiem, że będzie to najtrudniejszy czas. Którego obawiam się, niezależnie od sił, nie będę wstanie unieść, to będzie zbyt wielki, nawet jak na mój optymizm ciężar.

Gdybym powiedział, że byłoby szkoda, że tak się stanie to byłoby za mało. To byłby najprawdziwszy cichy dramat jaki może rozegrać się w człowieku.

"Co jest głośniejsze od ciszy? Tylko cisza w której człowiek rozpada się jak w próżni"

Więc co rano wstaję, a gdy tylko pomyślę o nadchodzącym nieszczęściu to odpycham tę myśl jak najdalej. Na odległość się po prostu nie da. 

I zrobiłbym wszystko, żeby odmienić ten los. 

Schodzę właśnie do swojego narożnika, co za paradoks bo przecież powinniśmy stać w jednym i razem wychodzić na kolejne rundy, żeby walczyć z życiem. Obok siebie, złączeni. Kiedy stajemy naprzeciw siebie i nagle przeciwnikiem staje się ktoś kogo kochasz to tak jakby odwróciły się bieguny na ziemi. Coś się wtedy nie zgadza, ale niestety chyba takie jest życie, że nie da się uniknąć głupich utarczek słownych. 

Tym bardziej bolesnych, gdy pod wpływem emocji wyrzucamy z siebie niepotrzebne słowa. Czasem podyktowane czystym żalem. Czasem sam nie wiem czym, nie wiem skąd się biorą te wszystkie rzeczy. Zawsze moją definicją w życiu było to, że tyle ile dajesz tyle powinieneś dostawać i na odwrót. 

Czasami takie coś po prostu się nie sprawdza. W ramach dojrzewania muszę nauczyć się nowych rzeczy, chociaż wiadomo, że i w życiu ta zasada jak najbardziej nie działa. Teoria sprawiedliwości wedle Arystotelesa czy innego mądrego człowieka nie działa. Nie ma czegoś takiego jak każdemu według jego zasług.  

Chociaż ciężko jest mi zrozumieć jedną jedyną rzecz. I uważam to za niesamowicie niesprawiedliwe. Jestem trudnym człowiekiem, raczej sam ze sobą bym nie wytrzymał, zwłaszcza teraz, kiedy nie umiem wyjaśnić takiego melanżu emocji w sobie. Dlatego nie rozumiem, dlaczego kiedy ja usłyszę potok gorzkich słów, albo częściej jedno słowo to umiem je zignorować. Pierwszy raz nie wybucham w takich momentach. Suma doświadczeń procentuje, dobrze mówię, że nie umiałbym być z Tobą rok temu, albo dwa- trzy lata temu. O tym właśnie myślę, kiedy mówię, że spotkaliśmy się nie za wcześnie i nie za późno. Na to za późno jest inna historia. Ale ona jest nieistotna. 

I czemu kiedy umiem zaakceptować te gorzkie słowa, czemu kiedy nie zapanuję nad sobą i powiem albo zrobię coś, czego od razu żałuję to kończy się zawsze tak samo. 

Nie wiem czemu musisz mi tak silnie akcentować, że Cię nie znam. Za każdym razem gdy to mówisz to tak jakby osuwała mi się spod nóg ziemia. Nie pytam o to co było, nie wnikam w te ciemne karty z których wierzchu wystaje taka ilość bólu, którego nie umiem sobie wyobrazić. Nie otwieram Cię na siłę. Dlatego Cię nie znam. I być może nigdy do końca Cię nie poznam. Zawsze będzie ze mną większa część Ciebie, a ta "inna" pozostanie na zewnątrz. 

Większość tego co wiem opieram na skrawkach opowieści i tego, że sam się Ciebie uczę. Wybacz, jeśli popełniam błędy. Nie da się ich uniknąć. Nikt się jeszcze nie dobrał idealnie bez tarć, jest tylko idealny materiał na idealny związek, ale trzeba ze wszystkich sił chcieć do tego doprowadzić.  

Doceniam to, że pozwoliłaś mi zająć miejsce koło Ciebie. Że pozwoliłaś mi pokazać kolory tego świata, kolory na jakie maluje go miłość.

I jeśli coś kiedyś zaneguję to walnijcie mnie porządnie. 

Nie chcę się nigdy obudzić z tego cudownego snu.

To jest sen, nawet gdy mówimy sobie tak przykre rzeczy.

Deszcz leje się strumieniem z nieba. W taką wilgoć dym z papierosów powolnie, leniwie rozpływa się w powietrzu. W tej ciemności padło już wiele ważnych słów. Nagle poczułem, że brakuje mi tego mroku i tej rutyny.

A mi się tego po prostu słuchać nie chce, nie chcę mi się analizować i tylko denerwować. Czuję się czasem jakbym siedział w skórze dziecka i próbował ze wszystkich sił się z niej uwolnić. 

Ale dzień, kiedy będzie mi wszystko jedno będzie dniem klęski. Totalnego upadku. 

I żebym ja jeszcze wiedział o co ja jestem zazdrosny, i czemu to wszystko nie daje mi spokoju. Wiadomo, że jak się człowiek uprze to i wszystko da się naciągnąć. Ale to już nie te lata, i nie taki związek, żeby w ogóle się chciało i przystawało. Bo i po co?

No może czasem coś. Sam nie wiem. 

Pilnie potrzebuję tej bańki.

Czasami przydałaby mi się bańka, żebym mógł się w niej zaszyć i nic nie słyszeć.

Minął tydzień, a ja znowu nie pamiętam hasła.

Kolejny dzień obiecuję sobie, że położę się wcześniej, bo rano wcześnie muszę wstać, żeby znowu przez 18 h realizować plan. 

I kolejny dzień spędzam późne godziny na niczym. 

Czas dramatycznie pełznie i nabiera niebezpiecznych dla mnie prędkości. To wprost perfekcyjne chwile aby utracić kontrolę nad tym, na czym mi zależy.

O 1:00 nachodzi mnie tak dramatyczna refleksja, że po trzech minutach batalii ze sobą po prostu mam ochotę paść na łóżko i pozwolić odliczyć do dziesięciu. Wyrok i tak będzie jednogłośny, nawet jeśli utrzymam się na nogach.

Minęły cztery cenne minuty mojego życia, a ja siedzę w miejscu, kiedy cały świat jest w ruchu. Nauka fizyki źle wpływa na mój humor, za dużo filozofuję. 

Czasami po prostu nie mogę, coś mi tak bardzo przeszkadza, że dochodzi do głosu i przejmuje nade mną kontrolę. Dziesięć minut wyłączenia filtru barw w oczach i wszystko jest szare. 

Zdecydowanie bardziej wolę ciemność niż tę szarość, dlatego poddaję się.